archive-gr.com » GR » M » MAVROIDI.GR

Total: 133

Choose link from "Titles, links and description words view":

Or switch to "Titles and links view".

  • της μαθαίνει πώς έχει αξία η ζωή της φωτίζεται μελετάται αποκαλύπτε ται Ο λαός βλέπει πώς το τραγούδι του λογαριάζεται η παροιμία του κα ταγράφεται το παραμύθι του έχει νόημα το γλέντι του χρώμα η σκέψη του σημασία και η δουλειά του συντε λεί στην γενική πρόοδο Μια καινού ρια αυτοπεποίθηση τον τονώνει κι η αυτοεκτίμηση τον απομακρύνει από την απομίμηση και το σνομπισμό Μα θαίνει πώς πρέπει να διατηρεί με ευ λάβεια τα ήθη και έθιμα που τον ξε χωρίζουν από τους άλλους και του δίνουν προσωπικότητα να σέβεται τους αρχαιολογικούς χώρους τις παλιές εκκλησίες και τα ιστορικά μνη μεία που ξέρει τώρα τη σημασία τους Κι ακόμη και το σπουδαιότερο ρίχνει τα μάτια πιο πέρα από τον τό πο του κι η πανελλήνια σκέψη τόσο παράλληλη με την τοπική τη δική του κερδίζει λίγο λίγο την προσοχή του Αρχίζει να διαβάζει και κάτι άλ λο εκτός από τα νέα και το χρονογρά φημα των εφημερίδων Συνηθίζει να θέλει κάτι άλλο Διαλέγει πια Κι η πνευματική δίψα το ξέρουμε σαν ξυ πνήσει είναι μια πελυκέφαλη Ύδρα που κάθε ικανοποίηση της γεννά χί λιες νέες λαχτάρες Δεν κάνω λόγο για την εκκόλαψη νέων ταλέντων από τα σπλάχνα της επαρχίας Αυτό αν και θετικό δώρο συχνά είναι το μικρότερο Βέβαια το μεγάλο ταλέντο μας είναι πάντα πολύτιμο κι αν ένα περιοδικό βοηθή σει την ανάπτυξη του δε θέλει κι άλ λο προορισμό Μα η περίπτωση των ταλέντων είναι τόσο σπάνια Ας μην ξεγελιόμαστε Ωραίους τρυφε ρούς στίχους τα νιάτα γράφουν συχνά κι ηθογραφικό χαριτωμένο διήγημα με το ζωντανό του διάλογο συναντούμε σε κάθε τόπο Μα όλα τούτα ισοπε δώνονται τόσο γρήγορα μόλις ξεπεράσουν το πρώτο ξάφνιασμα της πα ραγωγής τους Το μεγάλο καλό που το περιοδικό χαρίζει δεν είναι πώς δημιουργεί συγ γραφείς Είναι που κερδίζει αναγνώ στες ξυπνά ανώτερα ενδιαφέροντα

    Original URL path: http://www.mavroidi.gr/smp/smp.gr/smp.submenu.files/smp.publication.files/smp_publication_driros_enas_xairetismos_gr.htm (2016-02-09)
    Open archived version from archive



  • ζήτημα ειλικρίνειας οι ατομικές για τους άλλους παραδοξότητες πρέπει νάναι τόσο αληθινές τόσο φυσικές για τον ποιητή που να μας τις δίδει χωρίς να υποψιάζεται την παραδοξό τητα τους αφού γι αυτόν είναι φύση και βίωση Τότε θάχουν την ειλικρίνεια και το βαθύ ανθρώπινο αίσθημα που θα βρει ασφαλώς το δρόμο να μπει στην ψυχή μας όσο κι αν δεν εγκρίνομε τις αι τίες που τα γεννούν Έτσι νοιώθουμε τα τραγούδια του Καβάφη κι όσο κι αν είμαστε αισιόδοξοι στη ζωή ακούμε με σπαραγμό τις ερωτικές ικε σίες του Καρυωτάκη προς το Λυτρωτή θάνατο Μα δε μας συμβαίνει το ίδιο και με τους αμέτρητους μιμητάς τους που ξεκινώντας ίσως από κάποια μικρή προδιάθεση μα περισσότερο από μόδα και πιθηκισμό τραγουδούν καταστά σεις που δεν υψώθηκαν ανυπέρβλητο κύμα μέσα τους πριν ξεσπάσουν σε τέχνη που δεν τους συγκίνησαν βίαια κι επιτακτικά για να πάρουν τη δύναμη της οδύνης στην έκφραση της που είναι η μοναδική σφραγίδα ειλι κρίνειας και ζωντάνιας Ώστε η βίωση είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη τέχνη Βέβαια δε φτάνει αυτή και μόνη για να δώσει την καλλιτεχνική συγκίνηση γιατί τότε θάπρεπε όλες οι αισθητικές φύ σεις νάναι και ποιητές Συχνά συναντούμε τραγούδια που βγήκαν από αληθινό πόνο και βαθύ τατη συντριβή κι όμως μας αφήνουν ψυχρούς κι ασυγκίνητους γιατί δε μας πείθουν Είναι από τη ζωή μου σου λέει ο ποιητής και κουνάς τούς ώμους αδι άφορος Είναι ίσως σάρκα και αίμα που φέρνει νωπά ακόμη τα ίχνη του σπαραγμού μα δεν υψώθηκαν σε πνευματική δύναμη που προεκτείνεται πέρα από το άτομο και τη στιγμή και δε σου γεννούν ούτε καν τον οί κτο που θα σούδινε η πραγματικότητα χωρίς την αξίωση της τέχνης Αντίθετα όπως πολύ σωστά πα ρατηρεί ο κ Ουράνης υπάρχουν ποι ητές που τραγούδησαν εξαίρετα πράγ ματα γεννημένα μόνο από τη φαντα σία τους Λένε πώς ο Timbeau δεν είχε δει θάλασσα σαν έγραψε το Με θυσμένο καράβι Γεννιέται λοιπόν το ερώτημα ποια είναι η σημασία της ειλικρίνειας μια που αναπληρώνει η τέχνη και μια που δεν φτάνει αυτή μονάχα για να δημιουργήσει το λογοτέχνημα Η ειλικρίνεια νομίζω δεν είναι μόνο η έκφραση του πραγματικού και η ζωή δεν περιορίζεται μόνο στην αίσθηση του πεπερασμένου κόσμου Η νοσταλγία είναι μια μυστική Πύλη που ανοίγει καινούριους ορίζοντες στη ψυχή που δεν μπορεί να τους γνω ρίσει το μάτι Χωρίς τα φτερά της λα χτάρας και του ονείρου ο ψυχικός μας κόσμος θάταν πολύ φτωχός Πόσες φορές νοσταλγημένες άγνω στες χώρες παίρνουν μέσ στην ψυχή μας πραγματική υπόσταση και περ νώντας τα όρια του ιδεατού πήζουν στη μνήμη μας σαν αληθινά ιδωμένες Πόσες φορές αγάπες που ζήσαμε μό νο στη φαντασία μας ξεπερνούν σ ένταση και πάθος τη φτωχή τους εν σάρκωση στη ζωή Έτσι συχνά ποιη τές που τραγούδησαν πράματα που δεν είδαν είναι ειλικρινέστατοι και μας συγκινούν γιατί τραγούδησαν πράματα πούζησαν μέσ το νοσταλ γικό κόσμο της φαντασίας που είναι συχνά εντονότερη από κάθε πραγμα τικότητα Όμως αν δίχως να τάχουν αλη θινά νοσταλγήσει επιζητήσουν να μας τα περιγράψουν μιμούμενοι άλλους που διεκρίθηκαν σε

    Original URL path: http://www.mavroidi.gr/smp/smp.gr/smp.submenu.files/smp.publication.files/smp_publication_driros_texni_kai_eilikrinia_gr.htm (2016-02-09)
    Open archived version from archive


  • που προλογίζουν την κάθε σύν θεση η λάμψη της φύσης αστροβολά και ξεχύνεται με χιλιάδες χρώματα για να τονίσει μέσα στις άλλες της ομορφιές τη χαρά της ζωής Όσο πλησιάζει να γείρει ο ήλιος ο αέρας γίνεται πιο ζεστός και πιο μυρωμένος Μια ρόδινη αχνά πλέει απάνω σε βουνά πεδιάδες και θάλασσα Πουλιά και ζουζούνια αχολογούνε στα δέντρα και στα χορτάρια ένα πολύβουο κύμα ζωής ανεβαίνει ολούθε γιομάτο χαρές και λαχτάρες Άξαφνα από κάποια ρεματιά σκάζουνε κι ανατινάζονται αψηλά οι τρίλιες ενός αηδονιού Όλη η πλάση βυθίζεται αμέσως σ ατέλειωτη σιωπή Ναι όταν στο έργο του Βάρναλη κελαηδεί τα αηδόνι ο Μώμος σωπαί νει η δανείζεται κι αυτός τη φωνή του αηδονιού για να δείξει στους μάρτυρες μ άλλο τρόπο μα πάντα σαν πειρασμό το Σολωμικά Όποιος πεθαίνει σή μερα χίλιες φορές πεθαίνει Και λέει στον Ιησού Άκου τ αηδόνι Ίσως στερνά καταλάβεις πόσο δεν πρόσεξες τις ομορφιές της ζωής για να διδάξεις την ομορφιά του θανάτου Να το δεύτερο συστατικό της λυρικής γοητείας του Βάρναλη Η αγά πη γι αυτές τις μικροχαρές που δε γίνεται να τις αρνηθεί η καρδιά όσο κι αν έχει μεθύσει απ την υπέρτατη ηδονή της θυσίας Ατέλειωτες θα ταν οι αναφορές αν συνεριζόμουν αυτές τις εξαίσιες λυρικές εικόνες που οδηγούν στην αγάπη της ζωής Με τη γλώσσα της μούσας που είναι στ αλήθεια ο πιο επικίνδυνος πειρασμός ο αιώνιος Μώμος ρίχνει τα βέλη του στον ετοι μοθάνατο Χριστό Βγήκες καμιά φορά την άνοιξη τα χαράματα να περπατήσεις όξω στους ανθισμένους κάμπους Είδες πώς μένει στα μαλλιά σου στα μάτια και στα χείλια σου ώρες πολλές η δροσιά του χαμομηλιού το μπάλσαμο του πέφκου Ακόμα κι η ανάσα σου μοσκοβολάει Και τα σωθικά σου φωτεινά και γαλάζια σαν τον ουρανό βουίζουν από τα κελαδήματα λες και πήρανε μέσα τους όλα τα πουλιά όλα τα δέντρα κι όλο τον ήλιο της αυγής Πόσο πρέπει να χει χαρεί τη φύση πόσο ξέρει να βλέπει τις χάρες της για να μας τη δίνει με τόσο πάθος ν αντλεί από τους χυμούς και τ αρώ ματα της ζωής τη λαχτάρα Μα ο μεγάλος του έρωτας είναι η θάλασσα όπως μας το λέει στο ποίημα που μπήκε για πρόλογος στα Ποιητικά του Να σ αγναντεύω θάλλασα να μη χορταίνω από ψηλά στρωτή και καταγάλανη και μέσα να πλουταίνω απ τα μαλάματά σου τα πολλά Και τι περιγραφές είναι εκείνες στις μύριες εναλλαγές της Η ξαφνική νεροποντή το γαλήνεμα οι κάβοι που ταξιδεύουν μαζί με τους γλάρους τα χρυσόπευκα που ροβολάνε χορευτικά στην πλαγιά Έτσι να στέκω θάλασσα παντοτινέ έρωτά μου με μάτια να σε χαίρομαι θολά και να ναι τα μελλούμενα στην άπλα σου μπροστά μου πίσω κι αλάργα βάσανα πολλά Γιατί και τη θάλασσα τη μαργιόλα την πολυαγαπημένη τη θέλει κι εκείνη λυτρωτική Ο Μώμος ξαναθυμήθηκε τη μαύρη τούτη κόλαση και τους μαύρους κολασμένους Άλλο στοιχείο που κατανικά για λίγο το άγχος αυτής της κόλασης που στο Βάρναλη γίνεται αγώνας αέναος πότε με την άμεση προτροπή πότε με την σάτιρα είναι η παρουσία της γυναίκας ο αισθησιασμός θα λεγα

    Original URL path: http://www.mavroidi.gr/smp/smp.gr/smp.submenu.files/smp.publication.files/smp_publication_nl_varnaliki_poiisi_gr.htm (2016-02-09)
    Open archived version from archive


  • Κάμετε με κομμάτια φώναξα μα θέλω γερό το παιδί μου Τρεις μήνες κι έντεκα μέρες έχουν περάσει Είσαι ένα γερό αγόρι στο πράσινο καροτσάκι σου μέσα στον κήπο Κλοτσάς αδιάκοπα τα σκεπάσματα και τινάζεις ψηλά τα ροδαλά ποδαράκια σου μια κίνηση όλος από την κορφή ως τα νύχια Γλυκό μου παιδάκι είσαι ωραίο σαν όλα τα παιδιά στης μανούλας τα μάτια Δε θέλω να γελαστώ σαν ανόητη και να πιστέψω πως είσαι το όγδοο θαύμα του κόσμου γιατί αυτό δεν είναι μόνο δικό σου προνόμιο Μα πώς μπορώ να μη χαρώ τα δυο φωτεινά μάτια που πήρες από τον πατέρα σου και που καθρεφτίζουν από τώρα μια τρυφερή ψυχή Πώς να μην το προσέξω το ζαχαρένιο χαμόγελο σου που κλείνει για μένα όλο το φως κι όλη τη γαλήνη της άνοιξης Πέρασαν είκοσι μέρες που υποφέρεις από εντερικά Το προ σωπάκι σου μίκρυνε τα ποδαράκια σου γίναν κλωστές Κοντεύεις ενός χρόνου κι είσαι μόνο οκτώ κιλά Ο πατέρας σου πήγε απελ πισμένος σήμερα στο γιατρό Απ αυτά τα οκτώ κιλά κρεμόμαστε όλοι στο σπίτι γιατρέ μου Μας έχει τρελάνει η σκέψη πως μπορεί να σε χάσουμε Επιτέλους το αίμα σταμάτησε Αρχίζεις να δυναμώνεις Το κέφι σου ξανάρχεται λίγο λίγο Μαμεμέλα φωνάζεις κάθε πρωί κι όταν σε κοιτώ τρυφερά και σου λέω γιόκα μου προσπαθείς να με μιμηθείς Όκα μου λες και δείχνεις με καμάρι την κοιλιά σου Ας ήτανε να φυλάξω κάθε σου λέξη κάθε φρασούλα σου Κι όχι έτσι ξερά όπως την παίρνουν τ αυτιά μα με τη δροσιά της και τη χάρη της όπως την προφέρουν τα χείλη σου Να ταν να κλεινά σ εκείνη τη λέξη μανάνα που λες το στρογγυλό κατακόκκινο και σγουρό στοματάκι σου Να σε παρακολουθώ στην εξέλιξη σου Και να ναι κανονική κι ανεμπόδιστη Τι αποπλήρωση Δε χρειάζομαι τίποτ άλλο Κι είσαι ένα τόσο δα πλασματάκι που αντέχουν δυο χέρια να το γυρίζουν σ όλες τις κάμαρες του σπιτιού από το πρωί ως το βράδυ Κάτι σαν κόμπος ανέβαινε στο λαιμό του Αντρέα Πόσες δικές τους καταδίκες τους στιγμές που αυτός δεν τις ήξερε αν και τις είχε ζήσει και τις είχε πληρώσει τόσο ακριβά η μητέρα Κι όμως η ίδια αυτή τον τιμωρούσε τόσο σκληρά σήμερα Ίσως γιατί δεν ήτανε πια στα χεριά της το ανυπεράσπιστο εκείνο μωρό που της άλλαξε τη ζωή Γιατί να μεγαλώσει λοιπόν σαν ήταν να μην τον αγαπούν πια οι γονείς του Γιατί να μην είναι ακόμα οκτώ κιλά αδυνατισμένος από τα εντερικά να τον πηγαινοφέρνει η μητέρα στην αγκαλιά της από τη μια κάμαρα ως την άλλη για να τον πά ρει ο ύπνος Είδε τους φίλους του και τη Λίζα στο γαλανό ακρογιάλι της Σαλαμίνας Θα κολυμπούσαν θα πήγαιναν με τη βάρκα θα ξάπλω ναν στη ζεστή άμμο Κι αυτός ήταν πεσμένος σ ένα κρεβάτι και τρανταζόταν από τους λυγμούς Όχι δεν μπορεί να τον αγα πούσε πια η μητέρα Πεισματωμένος γύρισε τα φύλλα και διά βασε προς το τέλος Είσαι έξι χρονών αγοράκι Αντρέα μου Πόσες φουρτούνες περάσαμε Παιδί μιας τρικυμισμένης εποχής μεγαλώνεις μέσα

    Original URL path: http://www.mavroidi.gr/smp/smp.gr/smp.submenu.files/smp.publication.files/smp_publication_oedb_to_imerologio_mias_miteras_gr.htm (2016-02-09)
    Open archived version from archive


  • ανθρώπινο κλάμα Σμάρια λευκά περιστέρια πετούσαν συντροφιασμένα προς τους αιθέρες Τα σύννεφα άνοιγαν και τα τύλιγαν στα πυκνά τους πέπλα Δεκατέσσερις χιλιάδες λευκά περιστέρια ανέβηκαν εκείνη τη νύχτα στους ουρανούς Άγρια νύχτα είπε η γυναίκα που είχε στον κόρφο της το παιδί Ναι πολύ άγρια είπε ο σύντροφος της Μα μη φοβάσαι Μας προστατεύουν δυνάμεις αόρατες Θα σου πω τ όνειρο μου σε λίγο που θα περάσουμε τα σύνορα Δε φοβάμαι είπε η γυναίκα Ο Κύριος είναι μαζί μας Περπάτησαν όλη τη νύχτα και το ξημέρωμα βρέθηκαν έξω απ την περιοχή του Ηρώδη Η έρημος απλωνόταν μπροστά τους Ο Ιωσήφ την είδε με δέος Πώς θα ζήσουμε πήγε να σκεφθεί Μα αόρατα χείλη του έδωσαν την απάντηση Ο Θεός έθρεψε με μάννα τους πατέρες σας κάποτε στην έρημο Πες μου τ όνειρο σου είπε η γυναίκα που κάθισε να ξεκου ραστεί πριν αρχίσει η νέα πορεία Μα δεν ξέρω αν ήταν όνειρο ή πραγματικότητα είπε ο σύντροφός της Δεν είναι εύκολο να το ξεχωρίσει κανένας αυτούς τους καιρούς που οι Ουρανοί έσμιξαν τόσο πολύ με τη γη Πες μου τ όραμα σου διόρθωσε η νέα γυναίκα Το βρέφος χαμογελούσε στα χέρια της χορτασμένο από γάλα και ύπνο Γήινες φροντίδες με κρατούσαν άγρυπνο άρχισε να διη γιέται ο Ιωσήφ Σκεφτόμουνα το εργαστήρι μου τόσες μέρες κλειστό τις δουλειές μου που έμειναν πίσω Λογάριαζα κιόλας πως τ όργωμα κόπηκε στη μέση τ αμπέλια μας άσκαφτα Ύστερα γλύκανε τη σκέψη μου μια μικρή κούνια που θα έκανα από μυρωδάτο κυπαρισσόξυλο και θα σκάλιζα επάνω της μάγους και βοσκούς κι ένα άστρο που γύρω του θα χόρευαν οι άγγελοι Κι άξαφνα τον είδα μπροστά μου τον ένα τον γνώριμο άγγελο με τις άσπρες μακριές φτερούγες Πάρε το παιδί και τη μητέρα του μου είπε και φύγετε για την Αίγυπτο Ο βασιλιάς ψάχνει να το βρει για να το σκοτώσει Γήινες ήταν οι έγνοιες μου Μα ο Κύριος αγρυπνούσε κι έστειλε τον άγγελο να με ξαναφέρει στο δρόμο Του Ήταν εκείνος ο ίδιος που μου φανέρωσε τότε πως θα γεννούσες το Γιο του Θεού Στην Αίγυπτο ρώτησε η μητέρα Είναι μακριά Ξέρουμε να πάμε Δε ρώτησα τίποτα είπε ο Ιωσήφ Εκείνος που στέλνει το μήνυμα ξέρει τα πάντα Ας οδηγήσει τα βήματά μας Δεν είπε τίποτα η Μαριάμ Η ψυχή της ήταν γεμάτη από πίστη Μήνες τώρα ζούσε το θαύμα Ιδού η δούλη του Κυρίου γένοιτο μοι κατά το ρήμα Σου Σηκώθηκαν και κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου κίνη σαν μέσα από την έρημο για τη χώρα του Νείλου Μα ο Ιωσήφ κι η Μαρία δεν ήξεραν πως μαζί τους είχαν κινήσει εκείνη τη χαραυγή κι όλα τα λουλούδια της γης κι όλα τα πουλιά του παραδείσου Ναι Άμμος φαινόταν στο μάκρος γκρίζα μονότονη άμμος που τη στροβίλιζε ο άνεμος και την έστηνε πότε πότε σ αμμό λοφους Μα η άμμος έμενε πάντα μπροστά τους και πίσω τους Εκεί που πατούσαν τα πόδια τους φύτρωναν λουλούδια χορτά ριαζε η έρημος και γινόταν περβόλι Στα ξάγναντα στέκονταν τα θεριά της ερήμου μα δεν ούρ

    Original URL path: http://www.mavroidi.gr/smp/smp.gr/smp.submenu.files/smp.publication.files/smp_publication_oedb_i_figi_stin_aigipto_gr.htm (2016-02-09)
    Open archived version from archive


  • του Όλα αυτά ούτε τα λογάριαζε ο Ασημάκης Μα να ναι ξαρμάτωτος δίχως ούτε ένα μαχαίρι στη ζώνη και να πηγαίνει να πολεμήσει το Δρά μαλη Αυτό πια ήταν ρεζιλίκι Όταν ο Γέρος έδωσε προσταγή να ταμπουρωθούνε στους Μύλους κι έκανε επιθεώρηση στο στρατό του είδε μπροστά του σε μια στιγμή και τον Ασημάκη Τα πονηρούτσικα καστανά του μάτια χαμήλωσαν από σεβασμό μπρος στο θρυλικό καπετάνιο που λάτρευε Τι θέλει αυτό το βυζασταρούδι στ ασκέρι μου είπε Ποιος το φερε εδώ παιδί πράμα Μονάχος μου ήρθα είπε ο Ασημάκης με θάρρος Να κάμεις τι Δεν το ξέρεις πώς πάμε για πόλεμο Τ άκουσα που το πες στο δρόμο στους πρόσφυγες Π αυτό ήρ θα Δεν ήθελα να μαι κιοτής Δε μας κάλεσες όλους Εγώ ορέ κάλεσα τους άντρες είπε γελώντας ο Γέρος όχι τα μωρά Είπες πως τα ρυάκια γεμίζουν τον ποταμό κατεβαίνοντας απ τα βουνοπλαγιά Ένα ρυάκι δεν παίρνει στο δρόμο του ό τι βρει Μωρέ τούτος έχει μυαλό είπε με το κέφι του το αιώνιο ο Γέρος Και δε μου λες τ όνομα σου Ασημάκη με λεν Πήγε να ξεμακρύνει μα τ αγόρι τον έπιασε από τη φέρμελη Καπετάνιο Τι είναι ορέ Ασημάκη Δε θα μου δώκεις εμένα ντουφέκι Ο Κολοκοτρώνης έσμιξε τα πυκνά και μεγάλα του φρύδια και το με λαψό πρόσωπο του πήρε μια έκφραση σοβαρή Μέσα όμως στις βαθουλές κόχες τους τα καλοκάγαθα μαύρα του μάτια σπίθιζαν πάντα με κέφι Πολύ του άρεσε κείνο το έξυπνο χωριατόπουλο Στάθηκε λίγο κοντά του τον κοίταξε σοβαρός κι ύστερα του πε χαϊδεύοντας τ αναστατω μένα μαλλιά του Ντουφέκι ορέ Ασημάκη δεν έχω στο μπόι σου μα δε γίνεται ο πόλεμος μόνο με ντουφέκια Έλα μαζί μου κι έχω δουλειά να σου δώ σω Τ αγόρι τον ακολούθησε από κείνη τη μέρα σαν να ταν ο ίσκιος του Ανεβασμένος πάνω σ ένα πρινάρι πυκνόφυλλο στην πλαγιά του Αϊ Σώστη ο Ασημάκης μ αντήλιο το χέρι του αγναντεύει το δρόμο Κάμε Θεούλη μου να φανεί ένα πράσινο μπαϊράκι ένα σαρίκι ένα μικρό γιαταγάνι με κόψη γυαλιστερή Κάμε Παρθένα να μη γελάστηκε ο Αρχηγός όταν ήρθε στο πείσμα των άλλων καπεταναίων και κλεί στηκε εδώ στα Δερβενάκια Ο Ασημάκης θυμάται ακόμα τον άγριο καβγά που χε γίνει εκεί στους Μύλους Ο Δράμαλης είχε στείλει επίτηδες το γραμματικό του που ήταν Ρωμιός για να ξεγελάσει τους Έλληνες πως τάχα λογάριαζε κείνες τις μέρες να πάει κατά την Τρίπολη συνεχίζοντας την πορεία του Όλοι το πίστεψαν κι ετοιμάζανε την επίθεση για να φράξουν το δρόμο του μα δεν το κατάπιε το χάπι ο τετραπέρατος Γέρος του Μο ριά Σ αυτό τον βοήθησε δα κι ο Ασημάκης που πήγε στο Αργός ντυμένος βοσκόπουλο να πουλήσει τάχα τυρί Σαν λιμασμένοι έπεσαν να του φάνε ακόμα και τα σακιά οι ντελή δες του Δράμαλη Είχαν μια πείνα Κι έκανε να τα μάτια του δέκα πήχες να δει και τ αυτιά του ν ακούσει Κι είδε κι άκουσε κι όλα τα πε στον αρχηγό του Οι οσμανλήδες που νόμισαν πως θα κάναν έναν περίπατο και θα παίρνανε

    Original URL path: http://www.mavroidi.gr/smp/smp.gr/smp.submenu.files/smp.publication.files/smp_publication_oedb_kolokotronis_message_gr.htm (2016-02-09)
    Open archived version from archive


  • 01 01 Προσωπογραφίες Φωτογραφία από στούντιο σε φωτογραφείο της Καλλιθέας 1969

    Original URL path: http://www.mavroidi.gr/smp/smp.gr/smp.submenu.files/smp.photo.files/smp_photo_papadaki_face_gr.htm (2016-02-09)
    Open archived version from archive


  • Σοφία Μαυροειδή Παπαδάκη με τον άντρα της Κώστα Παπαδάκη και τον νεογέννητο Αντώνη Ιούνιος 1941 Η Σοφία Μαυροειδή Παπαδάκη με το γιο της Αντώνη στο προαύλιο της Χαροκόπειου Ανώτατης Σχολής Μάρτιος 1944 Η Σοφία Μαυροειδή Παπαδάκη με τον άντρα της

    Original URL path: http://www.mavroidi.gr/smp/smp.gr/smp.submenu.files/smp.photo.files/smp_photo_papadaki_family_gr.htm (2016-02-09)
    Open archived version from archive



  •