archive-gr.com » GR » M » MAVROIDI.GR

Total: 133

Choose link from "Titles, links and description words view":

Or switch to "Titles and links view".

  • πρώτα κάπου με την ορισμένη μορφή και το ύφος που τους ξεχωρίζει και τους δίνει τη φυσιογνωμία απαραίτητη προϋπόθεση για την ψευδαίσθηση της πραγματικό τητας που χει ανάγκη η τέχνη για να συγκίνηση Να γιατί η ηθογραφία είναι απαραίτητο στοιχείο κάθε λογοτεχνικού έργου που ανήκει στις αντικειμε νικές μορφές της τέχνης Να γιατί κά θε λογοτεχνικό αριστούργημα είναι πάντα στην βάση του λίγο ηθογραφία Μα είπαμε στο πρώτο πλάνο σταματούν μόνο οι απλοί αναγνώστες Μια δεύτερη χορεία πιο απαιτητική και με γερότερη όραση σηκώνει θαρ ρετά κι ανυπόμονα το παραπέτασμα και πάει να βρει τη συνέχεια στο βά θος Αλίμονο αν δεν υπάρχει Η ηθογραφία τότε απλή εθιμογραφία ή φωτογραφία μορφών δεν κατώρθωσε να γίνει λογοτεχνία Απόμεινε πλαί σιο χωρίς εικόνα οθόνη χωρίς προβο λή ζωής ίσκιος χωρίς ανθρώπινο αίμα Πίσω από το ηθογραφικό περί γραμμα χρειάζεται ψυχή και περιεχόμενο ανθρωπιάς Γι αυτό δεύτερο στοι χείο στο λογοτεχνικό έργο απαραί τητο πιο πολύ κι απ το πρώτο είναι η ψυχογραφία Αυτή αν υπάρχει στο βάθος και πλάτος που πρέπει και με την αλήθεια που αποτελεί την ουσία της είναι η μόνη δικαίωση κι ο φτα σμένος σκοπός της ηθογραφίας Και θαρώ πώς κανένα ηθογραφικό έργο δεν επιζεί αν δεν είναι σύγχρονα μια καλή ψυχογραφία Τέτοια είναι όλα τα καλά διηγήματα της περασμένης λογοτεχνικής γενιάς του Παπαδια μάντη Κονδυλάκη Ξενόπουλου Τραυλαντώνη και άλλων Γι αυτό επιζήσανε συγκινήσανε κι αν η γλώσσα μας δεν ήταν τόσο άγνωστη στον έξω κόσμο θάχαν ξεπεράσει μερικά απ αυτά τα στενά όρια της Ελληνικής Δόξας Δεν προχωρώ στα βαθύτερα πλά να Δεν είναι το θέμα μου σήμερα η ανάλυση των στοιχείων και των αρε τών ενός καλού λογοτεχνικού έργου Αφορμή βρίσκοντας από τις τελευ ταίες συζητήσεις για το πρόβλημα της ηθογραφίας θέλησα να πω τη γνώμη μου κι εγώ για τη θέση της μέσα σ οποιαδήποτε λογοτεχνική παραγωγή και να δείξω πώς άδικα κρίνεται ανε ξάρτητα από την όλη άξια του έργου αφού σίγουρα η ίδια δεν αποτελεί αυθύπαρκτο λογοτεχνικό είδος τέχνης τουλάχιστο στη σημερινή πεζογραφία Αν έχωμε καλές ή κακές ηθογραφίες όπως λέγουνται άστοχα νομίζω τα πεζογραφήματα που έχουν φόντο ηθο γραφικό φταίνε οι καλές ή κακές ψυχογραφίες και συνθέσεις που περικλείνουν το ρηχό ή πλούσιο περιεχό μενο το βαθύ ή ανύπαρκτο νόημα η μικρή ή μεγάλη αισθητική συγκίνηση που βρίσκεται μέσα σ αυτές Μα δεν πιστεύω πάλι πώς μαζί με τα άλλα προτερήματα ενός έργου δεν συντελεί στην επικράτηση του και το γερό ηθογραφικό πλαίσιο Αν οι ομη ρικοί ήρωες μένουν αθάνατοι για την αιώνια υπόσταση τους για την ξεχω ριστή χάρι τους τα μεγάλα παναν θρώπινα συναισθήματα τους δε συν τελεί λίγο για να μας γίνουν γνώρι μοι κι αγαπητοί για να σταθούν μπροστά μας με σάρκα και οστά το ορισμένο ηθογραφικό φόντο που το ποθετούνται τα βασιλικά τους συμπό σια οι καυγάδες κι οι ιδιαίτερες κου βέντες τους οι συνήθειες τους στον ιδιωτικό και δημόσιο βίο η ζωή τους με λίγα λόγια στην καθωρισμένη μορ φή της αριστοκρατικής εκείνης επο χής και γενιάς Και πιστεύω ακράδαν τα πώς θα έχανε πολύ από

    Original URL path: http://www.mavroidi.gr/smp/smp.gr/smp.submenu.files/smp.publication.files/smp_publication_driros_skephis_gia_ithografia_gr.htm (2016-02-09)
    Open archived version from archive



  • Δε θα χρειαζό ταν καν να συνεχίζεται μια τέχνη αν πρόκειται να βαδίζει πάνω στ αχνάρια των προηγούμενων γενεών χωρίς να συνεχίζει το δρόμο τους Μα πώς ζητούν οι σημερινοί ποιηταί την πρωτοτυπία Μάλλον εξωτερι κά σε φόρμα και σε εκφραστικά μέσα Κι είναι πάλι κι αυτό σωστό ως ένα σημείο Γιατί το περιεχόμενο της τέ χνης σ όλους τους αιώνες είναι το ίδιο αφού η ψυχή που ζητά να εκφρα στεί μένει η ίδια στις συγκινήσεις και τα αιώνια πάθη της Αλλάζει μόνο ο τρόπος στην έκφραση η μορφή και το είδος που καθορίζεται από την έκτα ση κι ένταση κάθε εμπνεύσεως Σήμερα ζητάμε μόνο πρωτοτυπία και ξά φνιασμα έστω κι αν παραμελούμε στην εκζήτηση τους το ανθρώπινο περιεχόμενο που για χατήρι του ψάχνω με τη φόρμα Και ξεχνώντας πώς η ποίηση ήταν στην πρώτη εμφάνιση της τραγούδι και όταν ακόμα έχασε τη μελωδία την αντικατέστησε με ρυθμό ρίμες και γλωσσική πλαστικότητα ξε χνώντας πώς οι φθόγγοι που συλλαβαίνει ο ποιητής πρέπει να γίνονται όπως λέει ο Coleridge μουσικοί από το πάθος το μεγαλείο το βάθος και την αρμονία των ιδεών που τους φλο γίζουν εκφράζομε την ποιητική μας διάθεση σε άμουσους στίχους που διερωτάσαι γιατί δεν γράφονται σε πεζό να λείψουν κι οι περιττές κωδωνοκρουσίες της ομοιοκαταληξίας και του μέτρου σαν έχασαν πια τον προορισμό τους Μόνον σαν είναι μουσικός ο ποιη τής λέει ο Καρλάϊλ έχει το δικαίωμα να ψάλλει και να λέγεται ποιητής Κι όσο είναι αλήθεια πώς το πραγμα τικό τραγούδι τέρπει ενθουσιάζει και γοητεύει σαν κάτι θεϊκό τόσο το ψεύτικο καταντά χαλκός ήχων ή κύμβαλον αλλαλάζον Άλλο ελάττωμα της εξεζητημένης πρωτοτυπίας στην μοντέρνα μας ποίη ση είναι η υπερτροφία των εικόνων και παρομοιώσεων Βαρύγδουπες μεγα λοπρεπείς εικόνες που βροντούν κι αστράφτουν χωρίς να συνταράζουν και που διαδέχονται η μια την άλλη αισθηματικά σαν γιγάντιοι βράχοι κατακρημνιζόμενων υψωμάτων Ξεχά σαμε πάλι πώς η εικόνα κι η παρο μοίωση είναι μέσο και όχι σκοπός Δε μπορώ να μη θυμηθώ εδώ την αρχαία ποιήτρια Κόριννα που εσυμβούλεψε ό πως λένε τον Πίνδαρο να μεταχειρίζεται μύθους στα ποιήματα του Ο πειθαρχι κός μαθητής την άλλη μέρα της έφερε ένα τραγούδι κατάγεμο από λογής λογής μυθολογικά στοιχεία Σου είπα να βάζεις με τη χούφτα όχι με το σακκί του απάντησε η πεπειραμένη ποιήτρια Το ίδιο κάνουν με τις εικόνες οι ποιηταί μας σε βαθμό που λαχταράς λίγη ποίηση έτσι άπλα ειπωμένη και λες λίγο έλεος για το θεό στις εικόνες να πάρωμε ανάσα και να μπορέσωμε να τις νοιώσωμε Άλλη πρωτοτυπία εντελώς ρηχή κι αφελής είναι το ανακάτωμα γλωσ σικών τύπων πότε στενά διαλεχτικών κυνηγημένων με ιδιαίτερη φροντίδα πότε καθαρευουσιάνικων όπου κατά προτίμηση πλεονάζουν οι γενικές πλη θυντικές με τη χτυπητή ηχητική τους κατάληξη Κληρονομιά τούτο το τε λευταίο δυο μεγάλων ποιητών που εξάσκησαν τόση επίδραση στους νέους του Καβάφη και του Καρυωτάκη Μα σ αυτούς το γνώρισμα τούτο ταίριαζε ίσως στο περιεχόμενο κι έδι δε ένα προσωπικό τόνο στην και βαθύτερα προσωπική ποίηση τους ενώ στους σύγχρονους η ανάκατη τούτη γλώσσα δεν είναι καν δική τους εφεύ ρεση

    Original URL path: http://www.mavroidi.gr/smp/smp.gr/smp.submenu.files/smp.publication.files/smp_publication_driros_i_sighroni_poiisi_mas_gr.htm (2016-02-09)
    Open archived version from archive


  • της Κάθε φορά που ξε φεύγει από τη φυσική γλώσσα η ποίη ση χάνει την εξιλαστήρια δύναμη της και πιθανόν να γίνεται ένα αριστο τεχνικό κατασκεύασμα που ενδιαφέρει το νου μα αφήνει ασυγκίνητη την ψυ χή μας Κι όμως η ποίηση κι όταν ακόμη έχει πηγή τη σκέψη και τη φιλοσοφική διάθεση είναι ανάγκη να πέραση μέσα από το μαγικό χωνευτήρι της συγκί νησης για να γίνει τέχνη Κι όπως λέει ο Σολωμός πιθανόν να την πρωτοσυλλαβαίνει ο νους μα απαραίτητα πρέπει να περάσει από την καρδιά για να ζεστάνει εκείνη ό τι ο νους συνέλαβε Και πως να ζεστάνει με κρύα και παγωμένα φορέ ματα κλειδωμένα μεσ τα ντουλάπια χρόνια και χρόνια ιδέες ζωντανές σπαρταριστές που τις έστειλε η σφριγώσα πραγματικότητα Γλώσσα και ποίηση είναι δυο κόρες της ζωής κι απ αυτήν πρέπει να ξεκινούν ενωμέ νες Κάθε φορά στην ιστορική εξέλιξη που χωρίσανε τη πορεία της κι η μια έβγαινε από το λαό κι η άλλη απ τα μουσεία ο σκοπός χάθηκε Γι αυτό η Αλεξανδρινή εποχή και το Βυζάντιο δεν έδωκε ποιητικά έργα που να μιλούν στην ψυχή γιατί οι ποιητές θαμπωμένοι από τα κλασσικά πρότυπα ζητούσαν ν απομιμηθούν την εξωτερική φόρμα της τους γραμματικούς τύπους τη γλώσσα και τις φραστικές της τεχ νοτροπίες Εξαίρεση και στις δυο εποχές αποτελούν εκείνα τα είδη που είτε από σωστή κρίση είτε από άγνοια παραμέρισαν την παράδοση κι έφτιαξαν νέο είδος τέχνης στη γλώσσα του λαού του οποίου τα ζωντανά συναισθήμα τα καθρέπτιζε η ποίηση τους Τέτοια είναι η Βουκολική ποίηση στην Αλε ξανδρινή εποχή και η Δημοτική ποίη ση στο Βυζάντιο πούδωκε τα ζωντανά σκώμματα των ιπποδρομίων τα θαυ μάσια Ακριτικά τραγούδια και τους συγκινητικούς θρήνους της αλώσεως την ώρα που οι λόγιοι ποιητές της Αυ λής στιχουργούσαν στην Αττικίζουσα τα συμμετρικά παράδοξα κατα σκευάσματα τους που τάγραφαν κιόλας

    Original URL path: http://www.mavroidi.gr/smp/smp.gr/smp.submenu.files/smp.publication.files/smp_publication_driros_i_simasia_tou_glossikou_ulikou_gr.htm (2016-02-09)
    Open archived version from archive


  • τάζει δίνει Ο θάνα τος Μέσα σ όλη την ποίηση του Μαβίλλη προβάλλει σαν υπέρτατο ιδανικό σα λυτρωτικό δράμα Ένας θάνατος όμως ωραίος που θάναι κα τάληξη μιας ωραίας πλούσιας ζωής Μια ευθανασία Μέσα στα τρία αγαθά που υπόσχεται η Κρήτη στους πρόσφυγες της ζωής που θάρθουν κοντά της πρώτος φιγουράρει ο θάνα τος υστέρα η αθανασία κι η λευ τεριά Το ιδανικό τούτο της αθανασίας προβάλλει σε πολλά του τραγούδια Στο περίφημο σονέττο του η Εληά το γέρικο τούτο δεντρί μακαρίζεται από το Μαβίλλη γιατί πεθαίνει μέσα στην πλούσια ζωή που σφίζει εντός του κι ολόγυρα του με τα μελίσσια και τα πουλιά που μοιάζουν να τρα γουδούν τις δικές του θύμησες της νιότης Στο Νανούρισμα ο νέος έφηβος που πεθαίνει μέσα στην ομορφιά του χαιρετίζεται με τ αρχαία λόγια Τόν αγαπά ο Θεός πεθνήσκει νέος Μην ξυπνάς είμαι ο θάνατος ο ωραίος Στο φίλο του Χάρρις που είχε όλες τις αρετές ανδρεία νιότη και ηθική ομορφιά έρχεται να συμπληρώσει ο ωραίος θάνατος την ευδαιμονία του και μ ένα ηρωικό βόλι να τον στείλει στο περιβόλι των Ηλυσί ων Έτσι τραγουδιέται μέσα στην ποίηση του Μαβίλλη ο θάνατος Όχι σαν καταφύγιο μιας κούφιας κι άσκο πης ζωής παρά σαν φωτοστέφανο κι επισφράγισμα μιας γεμάτης ηρωικής ύπαρξης Κι έτσι όπως τον ύμνησε κι όπως φτέρωνε την ανώτερη κι άφοβη ψυχή του ήρθε στο τέλος ο θάνατος με τ αγιασμένο δαφνοστέφανό του να του σφράγισει το μέτωπο και να τον φέρει στ άδυτα της θεϊκής ανυ παρξίας Ιδιαίτερη σημασία έχει για μάς τους Κρητικούς ο Λορέντζος Μαβίλλης Όταν η Κρήτη μας στην τελευ ταία επανάσταση της Σειρήνα πρασινόχρυση όπως την λέει ο ίδιος ξέχυνε το τραγούδι της σε πέλαγα και στεριές ζητώντας να τραβήξει κοντά της όσους λάτρευαν την Λευ τεριά και τη Δόξα ο Λορέντζος Μαβίλλης μαζί μ άλλους εθελοντές

    Original URL path: http://www.mavroidi.gr/smp/smp.gr/smp.submenu.files/smp.publication.files/smp_publication_driros_lorentzos_mavillis_gr.htm (2016-02-09)
    Open archived version from archive


  • Ξενόπουλου που η Εταιρεία Ελλήνων λογοτεχνών γιόρτασε τα δημιουργικά πενηντάχρονα του τον περασμένο χρόνο Έτσι ο παλιότερος άξιος θεμελιωτής της λογοτεχνικής πρόζας βρήκε την ευκαι ρία να δει στην ζωντανότερη εκδήλω ση της την αγάπη του μεγάλου κοινού και την αναγνώριση της δουλείας του από τους νεώτερους συναδέλφους του Τώρα ήρθεν η σειρά του Σωτήρη Σκίπη Τα 35 ποιητικά χρόνια του που ο παλμός της πλούσιας ζωής τους α ποκρυσταλλωνόταν αδιάκοπα σε τρα γούδι και που χάρισαν στα Ελληνικά Γράμματα ισάριθμα αξιόλογα ποιητι κά έργα ήταν καιρός να δεχτούνε την πάγκοινη αναγνώριση της άξιας τους Και τη δέχτηκαν πλουσιοπάροχα Οι Κρητικές Σελίδες του Ηρα κλείου που η Κα Θάλεια Καλλιγιάννη είχε την ευγενή σκέψη να τις αφιερώ σει στο έργο του Σωτήρη Σκίπη δέχτη καν τέτοιο όγκο συνεργασίας που εξεδόθηκαν σε 10 τυπογραφικά φύλλα Στις δυο διαλέξεις που διοργανώθηκαν στην Αθήνα και στην Καλλιθέα ο κόσμος που πρόστρεξε ήταν αδύνα το να χωρέσει στις αίθουσες κι οι εκ δηλώσεις οι τόσο αυθόρμητες του κοινού πιστεύω νάδωκαν στον ποιητή του αιώνα μας την ευκαιρία να δια πίστωση πώς το παράπονο που μια δύσθυμη ώρα είχε φέρει στη λύρα του δεν ίσχυε για τον εαυτό του Για το έργο του Σωτήρη Σκίπη δεν μπορεί κανείς να μιλήσει μέσα σ ένα τόσο σύντομο άρθρο θεωρώ μόνο χρέ ος μου να σημειώσω μια που κάνω μνεία του εορτασμού του για τη γνή σια ποιητική φλέβα που διαπιστώνεται σε όλο το έργο του ποιητή της Αιολι κής Άρπας που είναι μια πολύκρουνη βρύση ομορφιάς λυρισμού και βα θύτατης ανθρώπινης ουσίας Άλλου παιχνιδιάρικο σαν καλόκαρδο αυγινό κελάδημα άλλου στοχαστικό και φι λοσοφημένο σαν εσωτερικός μονόλο γος δοκιμασμένης ψυχής άλλου πονε μένο κι έγκαρτερημένο σαν αργή μουσική καμπάνα του δειλινού πάντα μεγαλόπνοο μεταρσιωμένο αγγίζει με την έξαρση της κραυγής του τον ουρανό όσο κι αν οι ρίζες

    Original URL path: http://www.mavroidi.gr/smp/smp.gr/smp.submenu.files/smp.publication.files/smp_publication_driros_sotiris_skipis_gr.htm (2016-02-09)
    Open archived version from archive


  • της Κάθε φορά που ξε φεύγει από τη φυσική γλώσσα η ποίη ση χάνει την εξιλαστήρια δύναμη της και πιθανόν να γίνεται ένα αριστο τεχνικό κατασκεύασμα που ενδιαφέρει το νου μα αφήνει ασυγκίνητη την ψυ χή μας Κι όμως η ποίηση κι όταν ακόμη έχει πηγή τη σκέψη και τη φιλοσοφική διάθεση είναι ανάγκη να πέραση μέσα από το μαγικό χωνευτήρι της συγκί νησης για να γίνει τέχνη Κι όπως λέει ο Σολωμός πιθανόν να την πρωτοσυλλαβαίνει ο νους μα απαραίτητα πρέπει να περάσει από την καρδιά για να ζεστάνει εκείνη ό τι ο νους συνέλαβε Και πως να ζεστάνει με κρύα και παγωμένα φορέ ματα κλειδωμένα μεσ τα ντουλάπια χρόνια και χρόνια ιδέες ζωντανές σπαρταριστές που τις έστειλε η σφριγώσα πραγματικότητα Γλώσσα και ποίηση είναι δυο κόρες της ζωής κι απ αυτήν πρέπει να ξεκινούν ενωμέ νες Κάθε φορά στην ιστορική εξέλιξη που χωρίσανε τη πορεία της κι η μια έβγαινε από το λαό κι η άλλη απ τα μουσεία ο σκοπός χάθηκε Γι αυτό η Αλεξανδρινή εποχή και το Βυζάντιο δεν έδωκε ποιητικά έργα που να μιλούν στην ψυχή γιατί οι ποιητές θαμπωμένοι από τα κλασσικά πρότυπα ζητούσαν ν απομιμηθούν την εξωτερική φόρμα της τους γραμματικούς τύπους τη γλώσσα και τις φραστικές της τεχ νοτροπίες Εξαίρεση και στις δυο εποχές αποτελούν εκείνα τα είδη που είτε από σωστή κρίση είτε από άγνοια παραμέρισαν την παράδοση κι έφτιαξαν νέο είδος τέχνης στη γλώσσα του λαού του οποίου τα ζωντανά συναισθήμα τα καθρέπτιζε η ποίηση τους Τέτοια είναι η Βουκολική ποίηση στην Αλε ξανδρινή εποχή και η Δημοτική ποίη ση στο Βυζάντιο πούδωκε τα ζωντανά σκώμματα των ιπποδρομίων τα θαυ μάσια Ακριτικά τραγούδια και τους συγκινητικούς θρήνους της αλώσεως την ώρα που οι λόγιοι ποιητές της Αυ λής στιχουργούσαν στην Αττικίζουσα τα συμμετρικά παράδοξα κατα σκευάσματα τους που τάγραφαν κιόλας

    Original URL path: http://www.mavroidi.gr/smp/smp.gr/smp.submenu.files/smp.publication.files/smp_publication_driros_glosiko_iliko_gr.htm (2016-02-09)
    Open archived version from archive


  • κι ο ανήσυχος αδερφός της το πνεύμα Μόλις εξασφαλίζει ο άν θρωπος τη στέγη μέσα σ ένα σπηλιάρι οι τοίχοι του γεμίζουν εικόνες πρωτόγονα μα τόσο έντονα και φυσικά χαραγμένες Ο νους κι η ψυχή ζητούν κι αυτά την τροφή τους κι αρχίζουν ν ανοίγουν τον δικό τους δημιουργικό δρόμο Οι ανάγκες ξαναφέρνουν σε λίγο τον άνθρωπο στην απαιτητική όλη Η οικογένεια πληθαίνει Η κοινωνία που διαμορφώνεται ολοένα στη μόνι μη πεδινή εγκατάσταση μαζί με τη γεωργία ανακαλύπτει κι άλλες ασχο λίες Χρειάζονται σ αφθονία τώρα εργαλεία αγγεία όπλα φορέματα σκεύη καλύβες Οι τέχνες και η βιο μηχανία εφευρίσκονται λίγο λίγο και μπαίνουν στην εξυπηρέτηση του συνό λου Φούρνοι καλούπια τόρνοι κι ό τι άλλο εξασφαλίζει τον αριθμό και τη γοργότητα της παραγωγής Ο γοργός παλμός της ζωής στρι φογυρίζει έντονα τώρα γύρω από την ύλη Η τέχνη σχηματοποιείται και στολίζει μόλις τυπικά το χρήσιμο βιομηχανικό προϊόν Η σκέψη κουρνι άζει παραμερισμένη προσμένοντας τη σειρά της για τον καθαρά πνευματικό της προορισμό Κι έρχεται σε λίγο η ώρα της Η κατανομή της εργασίας ζήτα την επέμβαση της Οι ίδιες ανάγκες που γεννούν τα εργαστήρια ιδρύουν σε λίγο τους συνεταιρισμούς τη διοί κηση τους κοινωνικούς νόμους τη γλώσσα το σύστημα Από τον υλικό πολιτισμό απαραίτητος διάδοχος και ρυθμιστής Νους ξεπηδά ο πνευμα τικός να τον συμπληρώσει και να τον ομορφύνει Έτσι αν συνεχίσουμε την ιστορική πορεία ανάμεσα στους αιώνες θα δούμε πάντα τον υλικό και πνευματικό πολιτισμό δυο δίδυμα παιδιά του ανθρώπινου πνεύματος να γεννιόνται σχεδόν μαζί λίγες μόλις στιγμές το πρώτον πριν από το δεύτερο τις λί γες στιγμές που στην αιωνιότητα λέ με υλική άνθιση μόνο και μόνο για να προετοιμάσει το απαραίτητο βά θρο στον ηγεμονικό αδερφό του Κι αλήθεια Όσο κι αν βρίσκουμε αντιπνευματική και αντικαλλιτεχνική την ύλη πεζή κι άμουση την επιδίωξη του οικονομικού πλούτου σ

    Original URL path: http://www.mavroidi.gr/smp/smp.gr/smp.submenu.files/smp.publication.files/smp_publication_driros_ilikos_pneumatikos_gr.htm (2016-02-09)
    Open archived version from archive


  • θέση του πλάι τους Η Κρήτη και μαζί της το Πανελλή νιο τιμά το ζωγράφο της τον ερμη νευτή της ψυχής της τον ποιητή του δικού της συναισθηματικού κόσμου Η νέα Κρητική γενιά που ανατρά φηκε με τον Πατούχα κι ονειροπόλησε με την Πρώτη αγάπη που έθρεψε τον ηρωισμό της με τις ορεσείβιες γενναίες ψυχές που γεμίζουν το έργο του Κονδυλάκη ήρθε καιρός να τον στήσει τον ίδιο πνευματικό ήρωα οδηγητή και δημιουργό των ιδανικών της Ν αποθανατίσει την ευγνωμοσύ νη της για τη συγκίνηση που της έδω καν τα συμπαθητικά πλάσματα της ποιητικής του φαντασίας που ήσαν σάρκα από τη σάρκα της κι είχαν το ίδιο με το δικό της αίμα Ν αποκρυ σταλλώσει στο λαμπρό μάρμαρο της προτομής που θα στολίζει τη γενέτειρα του πατρίδα την αγάπη της για τις όμορφες ώρες που χάρισε στο ανή συχο αυγινό πνεύμά της η ατέλειωτη χάρη το έξυπνο χιούμορ ο καλόκαρ δος σαρκασμός το ανθρώπινο μύρο που κάθε σελίδα του αναβλύζει Γιατί ο Κονδυλάκης διαβάστηκε πάρα πολύ Ιδιαίτερα βέβαια στην Κρήτη που ήταν γνώριμη κάθε εικόνα του κάθε του τύπος Ο Πατούχας μαζί με τον Ερωτόκριτο αποτελού σαν τα πρώτα αναγνώσματα κάθε νέου και όχι μόνο του μορφωμένου αποκλειστικά Η ζωντάνια και η δρο σιά της διήγησης του νικούσε την ψυ χρή γλώσσα κι οι αφελείς και τόσο αληθινοί ήρωες του βγαλμένοι από τα σπλάχνα του Κρητικού λαού γινόντουσαν εύκολα χτήμα και της πιο απλοϊκής ψυχής Ο Μανώλης με τις ασυμμάζευτες μακριές χερούκλες και τ ανοικονόμητα πόδια του η πρωτό γονη αυτή κι απροκάλυπτη φύση που ακολουθούσε το δρόμο της πλούσιας ιδιοσυγκρασίας της και μέστωνε και ξεχυνόταν σκανδαλιστικά στη ζωή κι αναστάτωνε κόσμο ατίθασος κι ασυγκράτητος μα ίσιος ωραίος κι ανυποψίαστος στην αλήθεια της φυ σικής του πορείας αγαπήθηκε εξαιρετικά και φλόγισε τη φαντασία των νέων και πήρε θέση στη συνείδηση

    Original URL path: http://www.mavroidi.gr/smp/smp.gr/smp.submenu.files/smp.publication.files/smp_publication_driros_ioannis_kondilakis_gr.htm (2016-02-09)
    Open archived version from archive



  •