archive-gr.com » GR » F » FOTISVARELIS.GR

Total: 27

Choose link from "Titles, links and description words view":

Or switch to "Titles and links view".
  • Φώτης Βαρέλης
    μετρούσα Πόσο πάνε λογάριαζα με ρυθμό αλιώτικο τα πρώτα βήματα και τα στερνά μας Όπως ένας δρόμος του ήλιου Ανεβαίνει Περνάει τον θόλο τουρανού κατεβαίνει Τρεχάτα παν στον μικρό παιδί το κορμί κι ο λόγος Γοργά στιβάζονται τα ονόματα των πραγμάτων στη γλώσσα του Γοργότερα στεριώνουν στα τρυφερά του πόδια τα βήματα Το παιδί στα δυο του χρόνια στα τέσσερα και τα οχτώ του έχει την δύναμη διπλή απ αυτήν του ενός των δυο των τεσσάρων Από κοντά παίζουν γύρω του και λάμπουν η ευτυχία χέρι χέρι με το χτυποκάρδι Τρεχάτα και στον γέρο αλλάζουν όλα Γοργά σκληραίνει το κορμί κι η γνώση Ενώ η πίστη παλεύει τώρα και θαλασσοδέρνεται νάβρει ένα στήριγμα κάπου και να πιαστεί μέσα στο πέρασμα της ιστορίας της ζωής του ανθρώπου Νεαρό βραδινό ζευγάρι ακούω βαθιά μου τα βήματά σας και τα λόγια του έρωτα κι ο λογισμός μου πάει με τους ανθρώπους Γραμμή μ αυτούς που φυτρώνουν πλάι μας κι εκείνους που απομένουν πίσω λησμονημένοι Μαζί μ όλους αυτούς έρχεται κι απόψε η νύχτα Γεμάτη από φώτα και ήχους Ευχαριστώ τα φώτα και τους ήχους Ευχαριστώ τους ανθρώπους Την πλημμύρα τούτη που κοντά της δικαιώνεται κι η δική μου ζωή 2 Ευαγόρας Παλληκαρίδης παιδί της Ε Γυμνασίου που κρεμάστηκε στην Κύπρο Εψές πουρνό μεσάνυχτα στης φυλακής την μάντρα πα στης κρεμάλας τη θηλειά σπαρτάραγε ό Βαγόρας Σπαρτάρησε ξεψύχησε δεν τάκουσε κανένας Η μάνα του ήταν μακριά ό κύρης του δεμένος η νια που τον ορμήνεβε δεν είδε νυχτοπούλι κι οι νιοι συμμαθητάδες του μαύρο όνειρο δεν είδαν Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα Σήμερα Σάββατο ταχιά όλη η ζωή σαν πρώτα Ετούτος πάει στο μαγαζί εκείνος πάει στον κάμπο Ψηλώνει ό χτίστης εκκλησία πανίν απλώνει ο ναύτης και στο σκολειόν ό μαθητής συλλογισμένος πάει Χτυπά κουδούνι μπαίνουνε αράδα η κάθε τάξη Μπαίνει κι η

    Original URL path: http://www.fotisvarelis.gr/book/euxaristw.html (2016-02-17)
    Open archived version from archive


  • Φώτης Βαρέλης
    του λόγου θάμεναν έξω τα ξεχωριστά συναισθήματα του ανθρώπου Και οι Μούσες θάμεναν βουβές nbsp nbsp nbsp nbsp Δεν υπάρχει τίποτα που να μήν έχει εισχωρήσει ή να μήν προσπαθεί να εισχωρήσει ο λόγος nbsp nbsp nbsp nbsp Λόγος είναι το κάθε δημιούργημα του ανθρώπου η κάθε πράξη που γεννιέται σαν έμπνευση τρέφεται και γίνεται όργανο του Νου διά του λόγου nbsp nbsp nbsp nbsp Με το λόγο μέσα στα

    Original URL path: http://www.fotisvarelis.gr/book/poreia.html (2016-02-17)
    Open archived version from archive

  • Φώτης Βαρέλης
    Τεντώνει προς τα εμπρός τα αυτιά του και συλλογιέται Από δω ξαναπέρασα Εκείνο που σαλεύει από που ήρθε Τι ζητά από μένα Εκείνος ο κόρακας στο κούτσουρο επάνω Αλλά προ παντός σκέφεται ότι η καβαλλάρισσά του είναι ένα κοριτσάκι αδέξιο και χαζό Μπορεί να επαναστατήσει πια Δες ο σκύλος πως τρέχει ελεύθερος χωρίς να προσφέρει τίποτε Το βάρος όμως του σταφυλιού τον κρατάει πειθαρχικό Δοκιμάζει τότε σαν τελευταία ενέργεια να γυρίσει το λαιμό του να κλέψει ένα βοτρύδι σταφύλι απ το δεξιο κοφίνι Η Δεσποινιώ όμως ξελαρυγγίζεται αμέσως Σταφύλια μου θέλεις κιόλας Παραδούλεψες Αυτός ύστερα από δύο βεργιές που έφαγε γυρνάει με μια παράξενη ηρεμία θαρρείς και λέει Αλλά τη στιγμή εκείνη νικάει η φιλοσοφική του διάθεση Θέλει να ρεμβάσει Αφήνει τους αναβάτες του να ξελαρυγγίζονται σταματάει στον τόπο και κοιτάει τον ήλιο που δύει Έτσι ιδρωμένος κουρασμένος καρτερικός αγνάντια στον ήλιο με τα μεγάλα του μάτια θαρρείς έχει θυμηθεί την προϊστορική του ελευθερία Ποιοι ήταν οι πρόγονοί του Πώς ζούσαν πριν χιλιάδες χρόνια Κι αυτό το δίποδο ο άνθρωπος που τη βρήκε αυτή τη δύναμη πάνω στους όμοιούς του Από που ο σκύλος απόκτησε τόσα δικαιώματα Κι αυτός ο κόρακας πώς τα καταφέρνει και πετά nbsp nbsp Οι μικροί επάνω του βράχνιασαν να φωνάζουν κι αυτός αισθάνεται να κυνηγά κάποια ανεξήγητη ερμηνεία της ύπαρξης του με το να στέκεται στο ίδιο σημείο του τόπου και του χρόνου γιατί η κάθε κίνηση γι αυτόν δεν έχει μπρος ή πίσω και να αναρωτιέται γιατί δέχεται να ζει Έφτασε όμως ο κυρ Σταμάτης κι ακούεται η αγριάδα του να λυσσά κιόλας στα πισινά του κι ο φιλόσοφός μας κινείται αργά κουνώντας σοβαρά το μεγάλο κεφάλι του σαν να λέει κι ανεβαίνει τον ανήφορο την ώρα που ο ήλιος βυθίζεται στο βουνό nbsp nbsp Κάμνει όλες τις δουλειές του σπιτιού Κουβαλάει ξύλα νερό

    Original URL path: http://www.fotisvarelis.gr/book/morfes.html (2016-02-17)
    Open archived version from archive

  • Φώτης Βαρέλης
    στη στέγη της καλυβούλας μου έτσι στ ανύποπτα και μ ένα πρωτοπάρθενο θάλεγα όραμα είδα τον πλάτανο μόλισ μπήκα σήμερα με το πρωϊνό ξεκίνημα στη ρεματιά nbsp nbsp Μου φάνταξε φυσιογνωμία ριζιμιά του τόπου μου και που αν χανόταν θα ορφάνευε η γη της Νέας Ελλάδας από μια έκφρασή της γενναία και διάπλατη όχι διαφορετικά από τον αετό τον πληγωμένο πούβλεπα τότε να παλέβει στον αέρα για να κρατηθεί nbsp nbsp Από ανάστημα και κλάδωμα ισχυρός με ξάπλωμα ζωηρό και γενναίο με φύλλα παλάμες διάφανες μ αγκάλες απλωτές χωρίς πολλά ή και καθόλου σώκλαδα για ν ανασένουν χορτάτον αέρα τα σωθικά του μεγαλόπνοος μεγαλόκορμος ο πλάτανος και αλαφροΐσκιωτος στέκει απάνω στις κεφαλόβρυσες αραδιάζεται στα χοχλακόσπαρτα ποτάμια αγκαλιάζει τα εξοχικά καφενεδάκια στολίζεται και στολίζει τα ωραιότερα σχεδιάσματα των τόπων και κλείνει στον ίσκιο του τις μυστικότερες φωνές της ψυχής του λαού από του οποίου τη γλώσσα είμαι βέβαιος πως πήρε και τόνομά του nbsp nbsp Γιατί τόνομα που φωνάζεται απ τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής είναι αλήθια ασυζήτητη πως πλάσθηκε έτσι εδώ πρώτα nbsp nbsp Στην Ελλάδα η λέξη πήρε τις ιδιαίτερες μορφές και Πλαταμώνες λέγονται οι παραλίες οι πλατιές και μεγάλες οι πλατιοί ύφαλοι οι μεγάλοι κάμποι nbsp nbsp Και δεν ήταν αναπάντεχο για ένα λαό με τέτια πρίκα τόπου και ποιητικής διάθεσης πούπλασε νύμφες και μούσες να μη φωνάξει και κάποια στιγμή τον γίγαντα τούτον και να τον τραγουδήσει nbsp nbsp Κι ούτε αποκλείεται ο τρανός εκείνος φιλόσοφος να εμπνεύσθηκε τόνομά του από το θέαμα του δέντρου πλούτου όταν συλλάμβανε εκείνες τις ΙΔΕΕΣ του που τον προόριζαν για την αθανασία nbsp nbsp Θα κινδύνευα άραγε να θεωρηθώ μυστικοπαθής ή το λιγότερο συμβολιστής αν έλεγα πως η ίδια η γεωγραφική εικόνα της Ελλάδας έτσι όπως ο κορμός της ρίχνεται στη θάλασσα με την Πελοπόννησο πλατανόφυλλο ανοιχτό τις στεριές και τα νησιά φύλλα σκόρπια αν έλεα πως τούτο το θέαμα μιλάει ίδιο πλατάνι πλεγμένο ανάμεσα στα γαλάζια νερά του Αιγαίου nbsp nbsp Πάνω κάτω δηλαδή όπως εκεί μακριά στη Βραζιλία όπου το χρώμα του τόπου προσδιορίζεται θαρρείς από το χρώμα του καφέ και του κακάου και του μελαψού των ανθρώπων nbsp nbsp Αλλά τι τα θέλουμε και τανασκαλεύουμε nbsp nbsp Νάτος εκεί αποδώ ακούεται το θρόϊσμα κι η απλωσιά του το λέει φωναχτά πως είναι τούτος εδώ πέρα ο αφέντης κι άλλος κανένας nbsp nbsp Όλα γύρω τάλλα πράσινα λες έχουν στημένα μάτια και αφτιά στις προσταγές του Οι δάφνες οι μυρτιές οι κουμαριές τα σκίνα τα καλάμια οι αγράμπελες τα βάτα τα πέρα απ το ρέμα και τ αποδώ κι όλα αντανακλούν το μεγαλείο του όλα αχτινοβολούν μαζί του nbsp nbsp Μόνο καπετανέοι θα νιώθαν έτσι απλόχερα κι απλόκαρδα καθισμένοι σε βράχο κι απολαβένοντας με τόσο καμάρι ένα γύρο τα παληκάρια τους Κοντά στο νου και τούτο που ο πλάτανος έγινε ένα με την κλεφτουριά nbsp nbsp Έδωσε τον ίσκιο και το νερό της κελαηδούσας πηγής πούναι στη ρίζα του στον κλέφτη κι από κείνον πήρε σ αντάλλαγμα τη δόξα αλλά και τον καημό του nbsp nbsp

    Original URL path: http://www.fotisvarelis.gr/book/morfes2.html (2016-02-17)
    Open archived version from archive

  • Φώτης Βαρέλης
    Άμα λέμε Ο Θεός δεν πεθένει τι είναι που καταλαβένετε σεις Εγώ αυτό που καταλαβένω πώς του Θεού τα έργα είναι πάντα ζωντανά κι αιώνια Εκειδά αποκάτω θάναι θαμμένη σαν το Χριστό ώσπου νάρτει η Μεγάλη Κερεκή Να τα σπάσει ούλα και νάρτει πάλε τρέχοντας στην αυλή μας του Θεού η δύναμη Η κάθε μανία βλέπετε σαν το πολιτισμό δεν ξέρει να σταματήσει ως εκεί που δεν γίνεται καταστροφή Πάει συνέχια μπροστά σαν πρόοδος πάει ως τη στιγμή που δεν έχει πιο πέρα και τότε κάμνει αυτό που κάμνω κι εγώ τώρα Αναπολεί τα Κίταλα Όσο για τον πολιτισμό που είπαμε ο Θεός να βάλει το χέρι του να μην ανακαλύψει ο άνθρωπος το κουμπί που θανατίνάξει τη γη σαν βόμβα στον αέρα Γιατί άμα το βρει θα το πατήσει οπωσδήποτε Θα τον τρώει το χέρι του να το πατήσει nbsp nbsp nbsp nbsp Η λαχτάρα για το θρίαμβο της τρικυμίας είναι πιο δυνατή απ το όραμα της γαλήνης Ένα μονάχα Μυρτιά μου ήταν το μεγάλο το λάθος του Θεού Πούβαλε στον Παράδεισο έναν άντρα και μια γυναίκα Με παιδάκια έπρεπε να τον αρχίσει με παιδάκια Να τον γεμίσει παιχνιδάκια όχι απαγορεμένα Κι όχι με συλλογισμούς κι όνειρα Αυτό ήταν

    Original URL path: http://www.fotisvarelis.gr/book/kitala.html (2016-02-17)
    Open archived version from archive

  • Φώτης Βαρέλης
    Άμα λέμε Ο Θεός δεν πεθένει τι είναι που καταλαβένετε σεις Εγώ αυτό που καταλαβένω πώς του Θεού τα έργα είναι πάντα ζωντανά κι αιώνια Εκειδά αποκάτω θάναι θαμμένη σαν το Χριστό ώσπου νάρτει η Μεγάλη Κερεκή Να τα σπάσει ούλα και νάρτει πάλε τρέχοντας στην αυλή μας του Θεού η δύναμη Η κάθε μανία βλέπετε σαν το πολιτισμό δεν ξέρει να σταματήσει ως εκεί που δεν γίνεται καταστροφή Πάει συνέχια μπροστά σαν πρόοδος πάει ως τη στιγμή που δεν έχει πιο πέρα και τότε κάμνει αυτό που κάμνω κι εγώ τώρα Αναπολεί τα Κίταλα Όσο για τον πολιτισμό που είπαμε ο Θεός να βάλει το χέρι του να μην ανακαλύψει ο άνθρωπος το κουμπί που θανατίνάξει τη γη σαν βόμβα στον αέρα Γιατί άμα το βρει θα το πατήσει οπωσδήποτε Θα τον τρώει το χέρι του να το πατήσει nbsp nbsp nbsp nbsp Η λαχτάρα για το θρίαμβο της τρικυμίας είναι πιο δυνατή απ το όραμα της γαλήνης Ένα μονάχα Μυρτιά μου ήταν το μεγάλο το λάθος του Θεού Πούβαλε στον Παράδεισο έναν άντρα και μια γυναίκα Με παιδάκια έπρεπε να τον αρχίσει με παιδάκια Να τον γεμίσει παιχνιδάκια όχι απαγορεμένα Κι όχι με συλλογισμούς κι όνειρα Αυτό ήταν

    Original URL path: http://www.fotisvarelis.gr/book/kitalanew.html (2016-02-17)
    Open archived version from archive

  • Φώτης Βαρέλης
    ύπαρξης εκατομμύρια είναι αυτοί που χάνουν τα ταίρια τους τα ιδανικά Χρόνια μακρυά ο ένας απ τον άλλο ο ένας μπρος και ο άλλος πίσω οι άνθρωποι ανταμώνονται σε ένα μεσοδιάστημα και πάνε μαζί χωρίς να μπορούν να πάρουν ελεύθερα το δικαίωμα απ την ίδια τους την συνείδηση να απλώσουν απλόκαρδα το χέρι και να τραβήξουν κοντά τους για σύντροφο της ζωής τους την αγαπημένη ψυχή που βαδίζει δίπλα τους

    Original URL path: http://www.fotisvarelis.gr/book/alkionides.html (2016-02-17)
    Open archived version from archive

  • Φώτης Βαρέλης
    σκουπίδια όλα και με μιάς nbsp nbsp nbsp Ίσως περιφρονόντας τα να περιφρονούμε τη ζωή μας την ίδια Τάφεραν έλεγε οι απλοϊκοί ανθρώποι οι πρώτοι που άρχισαν να σκέφτονται και μαζί να φοβούνται και να προσδοκούν μέσα στα τρομερά φαινόμενα των τόπων με τον ίδιο τρόπο πούφεραν λέξη λέξη και τη γλώσσα μέσα στους αιώνες Τότε που δεν υπήρχαν ειδικοί δασκάλοι και κριτές Κι αφού κρατούμε και φροντίζουμε στα μουσεία

    Original URL path: http://www.fotisvarelis.gr/book/didaskalia.html (2016-02-17)
    Open archived version from archive



  •