archive-gr.com » GR » F » FOTISVARELIS.GR

Total: 27

Choose link from "Titles, links and description words view":

Or switch to "Titles and links view".
  • Φώτης Βαρέλης
    Ρόδου Ομιλία Λόγος Πανηγυρικός της 7ης Μαρτίου 1988 Ηλεκτρονικό Κατάστημα Εbooks Ομιλία Πρύτανη Πανεπιστημίου Κύπρου Καθηγητή Κωνσταντίνου Χριστοφίδη στην τελετή εις μνήμη του ΕΥΑΓΟΡΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ Σάββατο 12 Μαρτίου 2011 Παρουσίαση του βιβλίου του φιλολόγου κυρίου Φώτη Βαρέλη Πορεία στον Κόσμο μου Μια Βαθύτερη γνωριμία μου με τον λόγο 40ή Επέτειος από την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα 1988 Λόγος που εκφωνήθηκε από τον φιλόλογο κύριο Φώτη Βαρέλη στον Ναό

    Original URL path: http://www.fotisvarelis.gr/links.html (2016-02-17)
    Open archived version from archive


  • Φώτης Βαρέλης
    μέσα στον λόγο του ανθρώπου Να δεί δηλαδή ο άνθρωπος πόσο είναι παιχνίδι της μοίρας του Και Μοίρα στην ελληνική τραγωδία είναι αυτό που λέει η ίδια η λέξη κομμάτι Κόραξ εκτράτει μοίραν τυρού λέει ο Αίσωπος Το μερίδιο του μας τυχένει σαν ζωή δική μας Το μερίδιο έξαφνα ζωής μιας γυναίκας είναι που γεννήθηκε γυναίκα ενός μαύρου να γεννηθεί μαύρος και στην ίδια συνέχεια το μερίδιο του ανθρώπου να γεννηθεί άνθρωπος που είναι αδύνατος που αρρωστένει που θυμώνει που είναι ον εγωιστικό φιλότιμο φανατιζόμενο με κόκκαλα που κάποτε πέφτει από γκρεμό και σπάνε κλπ Μ ένα λόγο σαν την μοίρα του γυαλιού νάναι εύθραυστο Ο ποιητής στην τραγωδία θα το αφήσει αυτό το ον που λέγεται άνθρωπος με νου και γνώση να εκδηλωθεί σε όλες του τις αδυναμίες και στα τυχαία γεγονότα που δεν θα τάχε αν δεν ήταν άνθρωπος με τις αδυναμίες ενός θνητού όντος αν ήταν δηλαδή από καουτσούκ και χωρίς εγωισμό κι ύστερα με την ποιητική του τέχνη θα τον φθάσει στην κάθαρση για να διδαχθούμε όλοι όσοι τα παρακολουθήσαμε και να μάθουμε να συχωράμε γιατί τα ίδια κι ίσως χειρότερα θα παθέναμε και μεις μια και είμαστε με τα ίδια υλικά φτιαγμένοι Αυτή είναι η

    Original URL path: http://www.fotisvarelis.gr/book/daskalos.html (2016-02-17)
    Open archived version from archive

  • Φώτης Βαρέλης
    Σε λίγα μέτρα θα γυρίσουν να δουν τα νώτα μου Όπως θα κάμω κι εγώ για τα δικά τους Ωστόσο ούτε εγώ ξέρω ακριβώς αν με σχολιάζουν Ούτ εκείνοι πιστεύω να υποψιάζονται Ότι αν πρόφτενα πριν με δούνε θα παιρνα την άλλη οδό Πέρασε ξαφνικά μια σκέψη απ το μυαλό μου Μια ευχή Να μη βρεθεί ποτέ το εργαλείο εκείνο Που θά πιανε τις σκέψεις των ανθρώπων Το μόνο που

    Original URL path: http://www.fotisvarelis.gr/book/monologoun.html (2016-02-17)
    Open archived version from archive

  • Φώτης Βαρέλης
    Ο Φειδιας με τους συνεργατες του και τους μαθητες του Και μεσα στην κορη των ματιων ολου του κοσμου Ο Περικλης με την Ασπασια Δεν ξερω αν εκεινη την εποχη συνηθιζανε Να βγαζουν το σκουφι τους οι αθρωποι μπροστα στους ναους Εσυ ομως τόβγαλες το σκιαδι σου πριν την πρωτη βαθμιδα Και το στριμωξες κατω απ τη μασχαλη καθως κοιταζες Φορουσες τον χιτωνα σου τον καθαρο τα καλα σου πεδιλα Ταινια στο λουσμενο κατασπρο σου κεφαλι Με το γενακι του το σμιλεμενο Σαν των αγαλματων που δουλευες Ειχες βγει μπροστα απ τον αλλο τον λαο σαν λαθραιος Που ωστοσο το γλυκο σου χαμογελο Δεν ειχε να δειξει τιποτα Απο τετοιου ειδους προπέτια Δεν ηταν πούθελες να δεις τον Περικλη και τον Φειδια Γιατι τους ειχες δει πολλες φορές Τις ημερες που περνουσαν εποπτευοντες κι εσυ πελεκουσες Σαν νάπαιζες λυρα μην τυχει κι επεφτε Του βαρου το χτυπημα Και το λαθος στο μαρμαρο Σημαινει ανεπαρθωτο κακο Ουτε γιατι το λαχταρουσες ιδιαίτερα ν ακουσεις αρχιτεκτονες και ρητορες που θα εξηγουσαν για τις αναλογιες και τις αυταπατες Τον αντιπαραλληλισμο των κιονων τα γεισα και τις εντασεις Την βαθμιαια κυρτοτητα των επιστυλίων Την βαθύτητα των ραβδωσεων και της στερεοτητας την αισθηση Εσύ ησουν λιθοξόος Τεχνιτης σαν κανενας αλλος Εκαμνες μετάξι τα μαρμαρα Κι οπως σταθηκες γέρνοντας Σούμεινε αυτο το γερσιμο κι ανασηκωσες Τα ματια προς την οροφη ενα γυρο Εμοιαζες να τα φερνεις πισω μες στα χερια σου ενα ενα Και να θυμασαι Νατην η εντομή κατω απ τον ιμαντα Ηταν η δευτερη μερα πουμεινε το σπιτι σου χωρις αλλη φωνη Ξον απ τη δικη σου Ηρτες ωστοσο Κι ηταν Που απανω στην καμπυλη τσακισε η σιλη σου Κι εχασες εκεινο το απογεμα ολοκληρο να τα φερεις ισια Το ξερεις πως δεν τάφερες Ομως δεν το βλεπει κανενας Δεν το βλεπει δεν το ξερει

    Original URL path: http://www.fotisvarelis.gr/book/periplaniseis.html (2016-02-17)
    Open archived version from archive

  • Φώτης Βαρέλης
    νικούν υπάρχει το στεφάνι της νίκης Για τους ωραίους και γενναίους και υγιείς καλή συνοδεύτρα η ομορφιά τους μέσα στην ευτυχία των ανθρώπων Και για όσους είναι σκλάβοι της δουλιάς κι απ την ανάγκη που τους δέρνει ξαπλώνουν πολλά βράδια με την έγνια του μυαλού στην Τύχη ή την Ελπίδα και γι αυτούς υπάρχει κάποιο δώρο απ τη ζωή μας αφού καινούργια η κάθε μέρα ξημερώνει Ένθα λοιπόν ουκ έστι

    Original URL path: http://www.fotisvarelis.gr/book/tafos.html (2016-02-17)
    Open archived version from archive

  • Φώτης Βαρέλης
    αξιωθούν οι αριθμοί με τις ακριβείς μετρήσεις και τα εφευρήματα που όπως φτιάχνουν τέρατα και μονώνουν την σκέψη θα σβήσουν απ την φαντασία μας κάθε όνειρο Απ της αγάπης τα θάματα θα μείνει ο πόθος μετρητής της αξίας και της έλξης των φύλων που όπως γυμνώνονται μεσ στα μάτια μας όλα θα γειμνωθεί σιγά σιγά και η μαγεία του έρωτα Όσο για την καρδιά μας όπως κι αν πάμε όπου κι αν πάμε είναι που είναι μοναχή και κρυμμένη βαθιά μας ας μείνει εκεί να χτυπάει κρυφά και γενναία να μη μας ρωτάει να μη τη ρωτάμε Τα πουλιά των λιμνών Είδες τα πουλιά εκείνα τα μεγάλα των λιμνών όταν σηκώνονται από την επιφάνεια του νερού Είδες πως γατζώνουνε τρέχοντας και πως φτεροδέρνουν ώσπου φτεροζυγιάσουν και συνεχώς χτυπώντας τις πλατιές φτερούγες τους να υψώνονται κι ύστερα όλο πιο ψηλά και πιο μακριά να ταξιδεύουν Σκέφτηκες αν ενδώσουν κάποια στιγμή την κατρακύλα που τα περιμένει εκεί κάτω στην μέση των ερήμων και των γκρεμνών ή των πάγων μέσα στα ρίγη της σκληρής τους τώρα αδυναμίας μες τη σιωπή μιας ολομόναχης φωνής τους μιας ολομόναχης ματιάς που σβήνει στο χάος Κράτα λοιπόν ψυχή μου κράτα όσο μπορείς εκεί ψηλά όσο πετάς ν

    Original URL path: http://www.fotisvarelis.gr/book/ekvathewn.html (2016-02-17)
    Open archived version from archive

  • Φώτης Βαρέλης
    φωνές που καλούσαν τ όνομά μου Τώρα ο θόρυβος του πλούτου η πλημμύρα της αχορταγιάς η πυρκαγιά της γνώσης και των οργάνων της είν αυτά που φέρνουν και παίρνουν τα δειλινά μου Ο κόσμος μου αρχινά να στενεύει στην αδυναμία των ματιών μου τέσσερα μέτρα ο γύρος τους ένα κρεβάτι κι ένα τραπέζι Η γλώσσα έπαψε να διψάει κρασί τα χείλη μου δεν έχουν ανάγκη από λέξεις έξω απ το Αχ Την πιο μακρινή απ τις πιο βαθιές λέξεις της γλώσσας του ανθρώπου Όμως πάλι κοιμόμουνα ήσυχος αφού δεν μένει έλεγα παρά λίγος ακόμα χρόνος για τον κόσμο αυτόν που κάποτε ήρθα για να φύγω ένα κάποτε πάλι και να ησυχάσω Κι άκουσε συ αιώνια Πόρτα Στεκόμουν στο κατώφλι των στερνών μου οραμάτων Σταθήκαν τα χείλη μου έτοιμα να πούν στον κόσμο που μέφερε και τον αφήνω χωρίς πρόσκληση χωρίς καλωσόρισμα χωρίς χωρίς χωρίς χαίρε κόσμε ξένε κόσμε ανύπαρχτε μ άστρα κι ουρανό στολισμένε και μακρινέ Χαίρε κόσμε απρόβλεπτε Σ αυτό το ωραίο ξόδι στάθηκαν τα χείλη μου και τα είχα ανοίξει ν αναγγείλω την αίνεσή του με την ειλικρινή πρόθεση να πω και το μιας κι όξω ήταν ειρήνη σ ουρανό και γη μιας κι όξω είχαν κουρνιάσει τα

    Original URL path: http://www.fotisvarelis.gr/book/sapiens.html (2016-02-17)
    Open archived version from archive

  • Φώτης Βαρέλης
    πώς να με νυστάξει Και δείτε τα ματάκια μου αργά να καλυβώνουν Και δείτε τα χεράκια μου να σιγανοκουνιούνται Αν το δεξιό του δοξαριού δεν καλαμολυγιέται Αν τα ζερβά μου δάκτυλα δεν παν σαν χελιδόνια Τότε να με θρηνήσετε γιατ είμ αποθαμένος Τέλος του έργου Και σαν μακρύναν ανοιχτά και σβύστηκαν οι βάρκες μέσ στα μελάνια του γυαλού ανάμεσα πελάου σηκώνει ο Νίκος το κουπί κι όλοι το ίδιο κάνουν

    Original URL path: http://www.fotisvarelis.gr/book/tragoudi.html (2016-02-17)
    Open archived version from archive



  •